دانلود پاورپوینت درباره ساختمان فيبرنوری

مقدمه ای بر ساختمان فیبرنوری
ساختمان فیبرنوری، به عنوان ستون فقرات ارتباطات مدرن، بر اساس اصول هدایت نور از طریق مواد شیشه ای یا پلاستیکی بسیار نازک طراحی شده است. هر رشته فیبر نوری از سه بخش اصلی تشکیل می شود: هسته (Core) که یک رشته شیشه ای بسیار ظریف در مرکز است و وظیفه هدایت سیگنال های نوری را بر عهده دارد؛ روکش (Cladding) که لایه ای بیرونی تر با ضریب شکست نور کمتر بوده و با ایجاد انعکاس داخلی کامل، نور را درون هسته محبوس کرده و از اتلاف آن جلوگیری می کند؛ و بافر رویه (Buffer Coating) که یک لایه محافظ پلاستیکی بر روی روکش است و فیبر را در برابر رطوبت، خمش و آسیب های فیزیکی حفاظت می کند. این ساختار سه لایه، مشابه راهرویی با دیوارهای آینه ای عمل می کند که نور با جهش های پیوسته بر روی دیوارها (روکش) مسافت های طولانی را طی می کند، بدون اینکه از مسیر اصلی (هسته) خارج شود.

فیبرهای نوری در دو نوع اصلی تک مد (Single-Mode) و چندمد (Multi-Mode) تولید می شوند که هر یک برای کاربردهای خاصی بهینه شده اند. فیبرهای تک مد با هسته بسیار کوچک (حدود ۹ میکرون) و استفاده از نور لیزری، تنها یک مسیر برای نور فراهم می کنند و به دلیل پهنای باند بسیار بالا، تلفات کم و کیفیت انتقال بی نظیر، برای ارتباطات پرسرعت و فواصل دور (مانند شبکه های تلفن و اینترنت بین شهری) ایده آل هستند. در مقابل، فیبرهای چندمد با هسته بزرگ تر (معمولاً ۵۰ یا ۶۲.۵ میکرون) و استفاده از منابع نوری ارزان تر مانند LED، امکان عبور چندین پرتو نور را به صورت همزمان فراهم می کنند و برای شبکه های کامپیوتری داخلی و فواصل کوتاه کاربرد دارند، هرچند با پهنای باند محدودتر و تلفات بیشتر. صدها یا هزاران رشته از این فیبرها در کنار هم سازماندهی شده و با روکش های محافظ (Jacket) متناسب با محیط نصب (مانند کابل های هوایی، زیرزمینی، داکتی یا زیردریایی) به کابل های فیبرنوری قدرتمند تبدیل می شوند که زیربنای انتقال داده های حجیم در جهان امروز را تشکیل می دهند.