این مقاله به بررسی بی خوابی، یکی از شایع ترین اختلالات روان شناختی و مشکلات خواب، پرداخته است. بی خوابی معمولاً به عنوان یک اختلال مزمن در نظر گرفته می شود و تأثیرات زیادی بر سلامت روانی و جسمانی افراد دارد. این اختلال به دو گروه عمده تقسیم می شود: مشکل در به خواب رفتن (آغاز خواب) و مشکل در تداوم خواب که شامل بیدار شدن های مکرر در طول شب و ناتوانی در ادامه خواب است. در این مقاله به نقش نگرانی در ایجاد و تشدید بی خوابی، ارتباط آن با ادراک ذهنی خواب، و بررسی راهکارهای درمانی پرداخته شده است.
بی خوابی به عنوان یکی از مشکلات رایج خواب، اغلب به صورت یک اختلال مزمن شایع است که بر اساس نوع مشکل در خواب، به دو گروه عمده تقسیم می شود:
بی خوابی می تواند به شکل گذرا، کوتاه مدت یا مزمن باشد و ممکن است اثرات منفی زیادی بر کیفیت زندگی فرد بگذارد.
نگرانی یکی از عوامل کلیدی در بی خوابی است که می تواند به شکل یک فرآیند غیرقابل کنترل در ذهن ظاهر شود. نگرانی می تواند عامل بروز بی خوابی باشد و در عین حال بی خوابی نیز می تواند نگرانی فرد را تشدید کند. مطالعات مختلف نشان داده اند که افراد مبتلا به بی خوابی مزمن به دلیل نگرانی های افراطی و غیرقابل کنترل در زمان پیش از خواب دچار مشکلاتی در شروع یا تداوم خواب هستند.
هدف این مقاله بررسی ارتباط بین نگرانی های مرتبط با بی خوابی و ادراک ذهنی خواب در افراد مبتلا به بی خوابی مزمن است. به طور خاص، این تحقیق به بررسی تأثیر نگرانی از کم خوابی و نگرانی برای سلامت بر ادراک فرد از کیفیت خواب و مراحل مختلف آن (آغاز خواب، زمان بیداری پس از شروع خواب و کل مدت خواب) پرداخته است.
در یک مطالعه درمانی 136 نفر از افراد مبتلا به بی خوابی با تاریخچه کوتاه مدت بی خوابی شرکت کردند. معیارهای انتخاب افراد شامل مشکل در شروع یا تداوم خواب، مدت زمان مشکلات خواب و سن 18 تا 65 سال بود. افراد به دو گروه با بی خوابی کوتاه مدت و بلندمدت تقسیم شدند تا تأثیرات مختلف نگرانی بر خواب در مراحل مختلف بی خوابی بررسی شود.
مقدمه
تعریف بی خوابی
نقش نگرانی در بی خوابی
هدف و روش تحقیق
فهرست های خود گزارشی
نتایج تحقیق
بحث و نتایج حاصل
بی خوابی در بیماران مسن
دلایل عصب شناختی بی خوابی
درمان بی خوابی
نظرات کاربران